^{تا روزی بخوانی}

^{تا روزی بفهمی}

^{حال که چشمانت را بروی تنهایی هایم بستی}

^{قلمم را می شکنم}

^{حرف هایم که برایت مبهم بود}

^{شاید سکوتم گویا باشد!}

^{سرش را در بالشش فرو برد و به این بهانه اشک هایش را پنهان کرد}

^{موبایلش را خاموش کرد و خاطراتش را ورق زد}

^{آنگاه چشمانش را بست و شاهزاده اش را به دار آویخت}

^{و آرام به خواب رفت}

^{سکوت تشنه شکستن بود...}

^{و نفس بی تاب بریدن...}

^{من افکارم را به امواج سپردم...}

^{سایه ی کدام سرنوشت رنگ را از روزهایم زدود؟}

 ^{کدام فرشته نا م مرا برای هبوط به دنیا فراخواند؟}

^{افکارم را به هم می بافم و از آن طنابی می بافم برای روز های مبادا...}

^{روزهایی که تکرار دیروزند و شبیه فرداها!}

^{وقتی همیشه در چند قدمی آمالات پایی برای رسیدن نداشته باشی...}

^{وقتی حرف ها در لفاف محبت زخم می زنند!}

^{اندک اندک روحت تبخیر می شود}

^{و آرام آرام مرگ را به میهمانی خواهی خواند.}

^{من به تک تک ثانیه ها که ذرات عمرم را چون مورچه بر دوش می کشند و می برندو باز نمی گردند}

 ^{مشکوکم!}

^{به عدلی که این روزها چون عکس سیاه و سفیدی در لای اوراق زمان خاک می خورد.}

^{به چشمانی که بیدارند و خواب می بینند...}

 ^{به تمام طلوع ها...}

^{عکس یادگاری که با خدا انداخته ام را جایی غریب پنهان می کنم باشد تا گزندی نیابد از شکی که یقینم را به بازی گرفته این روزها!}

^{دستم را روی چشمانم می گذارم}

^{و با انگشتانم حصاری می کشم از من تا تو...}

^{تا دنیایی که ساختی برایم و این روزها کم کم دارد ویران می شود ...}

^{نفس هایم به شماره می افتد...}

^{به دنبال پایانی برای آغازم!}

^{در این فراز}

^{آدمک ها چون نقطه های کوچکی که بی هدف منطق هستی را تکرار می کنند در رگ های زمین لول می خورند!}

^{خطوط چهره ات در خاطرم خاکستریست و نگاهت بی رنگ.}

^{خوب آموخته ام نبودن از بودنی که سرتاسر شکستن است زیباتر است!}

^{گام هایم پر از تردید است و دلم تنها...}

^یک

^دو

^سه

^.

^.

^.

^.

 _{این روزها  نداشتن داشته هایم تکرار می شوند و این تکرار ها زمان را متوقف می کنند انگار...}

_{می دانم  دوباره ساحر روزهای تنهایی مرا افسون خواهد کرد...}

_{تمام راه را پیمودم تا دور شوم از  هیاهویی که روزهایم را به زنجیر کشیده بود اما افسوس که اینجا نیز قربانی گذشته و رنجور دیروزم.}

_{دلم چند جرعه گذشت زمان می خواهد...تنها چند جرعه!}

^{و خدا آرام آرام اشک هایم را از گونه می زداید}

^{شاید دیگر دست خدا هم برای نشان دادن وسعت دلتنگی هایم کافی نیست...}

^{کاش حماقت هایم را در زیر انبوه تنهایی ها}

^{جایی نزدیک سکوت...}

^{جایی بین نگاه های این آدمک ها که}

 ^{زبانشان}

^{تنها سرمایه زندگیشان است پنهان می کردم!}

^{اما دوباره شانه های صبوریم بی تاب و دلم تنهاست...}

^{شاید باید به دنبال حر ف های دیروزت دوباره چمدان های ذهنم را زیر و رو کنم...}

^{و یا شاید...}

^{نه تو آن توی دیروزی و نه من آن من سپید...}

^{تا شاید یافتم بهانه ای برای ماندن ...}

^{اما نیافتم چیزی جز گذشته ای مجهول!}

 ^{وقتی بی بهانه ای}

^{وقتی سایه ای در حضور و یادی در غیابی!}

^{وقتی بین رفتن و ماندن تاب می خوری}

^{وقتی مجهولات ذهنت را ویران می کنند...}

^{فرار بهترین راه رسیدن است!}

^{شاید نمی دانست هیچ حادثه ای در دنیای آدم ها ارادی نیست!او که جز سیاهی ندیده بود از حجم رنگ ها و فضا هراسان بود و می گریست...}

^{کم کمک دنیا با همه ی رنگ وحجمش برایش تکرار شد و تکرارشد و تکرار....} 

^{وکودک دست در دست زمان گریه هایش را از یاد برد...}

^{آموخت برای خواسته هایش دیگر اشک نریزد ...آموخت همیشه بجنگد بی آنکه  چشمان حریف را بنگرد...}

^{آموخت فاصله ایست به وسعت شب از خواستن تا رسیدن!کودک  از یاد برد طعم خنده های بی بهانه اش را ... اما آدمک ها نام این فراموشی را بلوغ نهادند !}    

^{و کودک دیگر کودک نبود...}

_{نمی خواهم ذهنم را انبوهی از حرف ها و نگاه ها و خنده های دروغین پر کند}

_{نمی خواهم آن باشم که تو خواستی...}

_{شاید در این بازاری که تو راه انداختی باورم را نیز فروختم!}

_{این روز ها که می روند خالیم از همه چیز...}

_{می خواهم از دنیای تو و آدمک هایی همچو تو بگریزم...}

_{بروم ...به دنیایی که خدایش قبل از تولد از ساکنین زمینش می پرسد آیا می خواهی به دنیا بیایی یا خیر...شاید اگر خدا از من پرسیده بود باز هم وسوسه ی زندگی مرا خام می کرد...}

_{شاید هم نه!}

_{و خوب می دانم این شایدها و باید ها مرا خواهد کشت!}

_{که این گونه مست بودم ...}

_{چشمانم را که بست ؟}

 _{که این گونه ندیدم همه ی آنچه را که سادگی ام را به بازی گرفت...}

_{چرا دستی پای دلم را نبست تا قدم از قدم بر ندارد؟!هنوز آنقدر غرور برایم باقیست تا نگذارم اشک هایم را ببینی!}

_{کاش می توانستم همچو تو کودکی هایم را پشت عبور سالها از یاد ببرم...}

_{کاش می توانستم همچو تو قلبم را فریب دهم...}

_{و حماقت های دیوانه وارم دوباره بهانه ایست برای بی وفایی هایت!}

^{گمان می کردم مرا در ازدحام نبودن ها گم کردی...}

^{گمان می کردم نامم را در عبور ثانیه ها از یاد بردی...}

^{گمان می کردم هنوز هم با لهجه ی چشمانم غریبه ای...}

^{شاید تمام پندار هایم خواب بود...خوابی به وسعت همه ی آرزو هایم!}

^{افسوس که خواب هایم را تعبیری نیست...}

^{چه ساده عادت جای تمام نداشتنهایم را پر کرد...}

^{چه ساده خوگرفته  ام به نگاه های این غریبه های آشنا ...}

^{جه ساده فراموش کردم تمام اشک های هر شبه ام را...}

^{احساس شگفتی است در لا به لای فاصله ها گم شدن...}

^{و من دوباره تنها یی را با تک تک سلول هایم حس می کنم!}

^{حتی آینه هم با من نا آشناست}

^{و من از نو متولد می شوم....}

^{گوش های بلندت را بالا بگیر و بفهم آنچه را که بیانش برایم از شانه زدن موهایم نیز دشوارتر است!}

^{اگر در تمام این سالها هم صحبتی با تو نبود شاید ذهنم زیر هجوم این افکار مبهم ویران می گشت و یا نیمی از خاطراتی که عقلم در پیدایششان هیچ نقشی نداشت در کوچه پس کوچه های بن بست گذشت زمان از یاد ها می رفت.شاید باز هم حق با آدم بزرگ هاست...همان هایی که کودکی ام را با مشاهده یک متر و شصت و یک سانتی متر قد به استهزاء می گیرند!کفش های کودکی برای بازگشت بسیار کوچکند...}

^{مظفرالدوله٬عروسکم٬تو را نه اما آن پیراهن پشمی راه راهت را با خود خواهم برد.عمر سفر همچون عمر خنده هایم کوتاه است...}

^{غمین مباش٬چهار ماهی که شاید برایم به درازای چهار قرن بگذرد هم خواهد گذشت و تو دوباره شبی در آغوشم به خواب خواهی رفت...}

^{آسمان با همه ی پاکی خود رنگ نداشت}

^{زندگی با همه ی وسعت خود کوچک بود}

^{و دلم با همه تنهایی خویش}

^{فکر نیرنگ نداشت!}

^{کاش می دانستی دل من از آغاز}

^{هوس رفتن و راهی شدن و}

^{گشتن و پرواز نداشت!} 

^{سرم را تا گردن در سکوت فرو می برم.}

^{خون در رگ هایم یخ می بندد}

^{پلک چشمانم بی اختیار بسته می شود}

^{نفس هایم به شماره می افتد}

^{حالا درست در چند سانتی متری مرگ قدم می زنم!}

^{دیشب این جا بود...}

^{درست در چند قدمی من.}

^{هرم نفس هایش گونه های یخ بسته ام را گداخت و من به شانه هایش تکیه کردم و خوابی سخت چشمانم را ربود.مست بودم انگار...مست مست!}  

^{چشمانم را که گشودم مهتاب رفته بود و خدا رفته بود و مستی جای خود را به هوشیاری های دیوانه وارم داده بود و من بودم و تنهایی هایم...}

^{آری خدا رفت و تنها چیزی که برایم گذاشت ردپایش بود که روی سفیدی برف همچو نگاه تو مرا به سکوت وا می داشت...} 

^{تمام خاطراتم را در یک چمدان می گذارم}

^{و تمام داشته هایم راجایی  به امانت می نهم!}

^{تمام دیروزم را قربانی فردا هایم می کنم}

^ولی......

^{ولی با نداشته هایم چه کنم؟}

^{و با تو که این گونه سکوتت را به رخ فریاد هایم می کشی!}

^{باید بروم...}

^{و تشنه ام.... مثل همه ی ماهی ها!}

^{و باز هم مسافرم...}

^{باید بروم...}

^{شاید سفر تسکینی برای ذهن تب دارم باشد!}

^{ساده دل می بندیم و ساده تر دل می شکنیم!}

^{گفتی اگر بهانه ای برای ماندن در این دنیا نداری لحظه ای درنگ مکن!}

^{ناگهان دستانم از تو خالی شد...وتو پنهان شدی...و من سالهاست بدنبال رد پایت تمام خطوط سیاه را می جویم...}

^{اما گاه آغاز ها و پایان هایم یکی می شود!می دانم که می دانی من از این منطق پرگار گونه خسته ام....چرخیدن و چرخیدن و نرسیدن.}

^{پای دلم لنگ شده و افکارم حول محوری بیهوده می چرخد...گیجم!درست مثل کودک بازیگوشی که ۱۸ سال تمام تاب بازی می کرده...}

^{شاید نگاه تو بود که او را از من ربود!}

^{تو که خوب میدانستی...}

^{من از دنیای آدم بزرگ ها می ترسم!}

^{من هنوز هر شب برای عروسک هایم لالایی می خوانم....من هنوز آغوش مادرم برایم امن ترین جای دنیاست....من هنوز به دروغ گفتن عادت نکرده ام...من هنوز ساده می خندم!ساده دل می بندم!ساده می گریم!}

^{روزی کودکی هایم را از تو پس می گیرم!}

^{باور کن...}

^{باور کن برای رسیدن به رستگاری کوتاهترین راه را انتخاب کرده ام!}

^{و از این فاصله ها....}

^{و از تکرار روزهایی که آرام آرام تکه تکه های عمرم را می بلعند!!}

^{انگار آرزوهایم را جایی گم کرده ام!}

^{جایی خیلی دور...جایی همین نزدیکی...جایی میان چند علامت سوال؟؟؟}

^{توان گشتن در من نیست...}

^{می خواهم از نو بسازمشان!}

^{وقتی تک تک لحظه های امروزم از خاطرات دیروزت سرشار بود...                                                                                                                   وقتی تو با شکیبایی در جست وجوی تصویری از چهره ام گذشته ات را زیر و رو کردی و چیزی جز چشمان خیسم نیافتی...                                                                                                               وقتی دستهایم برای بودنت رو به آسمان بود و دستانت دوباره میهمان دست دیگری بود...                                                                                                                  وقتی گریستم و وقتی آرام لبخند زدی...}                                                               

^{آنوقت بود که صدای خنده ی خدا بر حماقتم را شنیدم!}

^{همیشه دلتنگت بودم بی آنکه بفهمی! ومن به این نفهمیدن ها عادت کردم.....}                                                                               

^{همیشه منتظرت بودم و همیشه نیامدی! ومن به این نیامدن ها عادت کردم....}

 ^{او جانشين همه نداشتنهاست}

 ^{نفرين ها و آفرين ها بی ثمر است}

 ^{اگر تمامی خلق گرگهای هار شوند}

 ^{و از آسمان هول و کينه بر سرم بارد}

 ^{تو مهربان جاودان آسيب نا پذير من هستی}

 ^{ای پناهگاه ابدی}

 ^{تو می توانی جانشين همه بی پناهی هایم  شوی}

_{دکترشریعتی}

_ترانه